A LOS OJOS POLVORIENTOS DE UN TUTSI MUERTO VÍCTIMA DEL GENOCIDIO EN RUANDA

«¡Granizo para mi lengua!
¡Para el corazón, ungüento!»

¡Esos ojos!
Dos gritos aserrados secamente.
Dos lagos exteriores de un alma –inertes,
abiertos a un absurdo color gris africano–
totalmente velados por el polvo.
¡Esos ojos! Esos dos signos de interrogación angustiosos
en cuyos cristales rechinan
granos de arena agudos, soledad, indiferencia.
¡Esos ojos! ¡Estalla, pues, oh, pena!
Anuncia con tantán una agonía que nace en mis raíces.
Advierte a los pájaros azules del invierno
que mi tristeza tizna,
que mis palabras queman,
que mi voz ya se ha hecho
el ronco ay de blus de una trompeta;
el ay de una garganta andaluza en el trance de un cante
o liturgia de un sufrir hondo y antiguo;
el resonar del más allá
de esos ojos.
Del más allá más lívido o umbral de un averno
con estertores de negros: con gemidos negros
o gañidos apenas perceptibles que vomitan muerte
que rosas de aire
infecto multiplican.
Una niebla cenicienta difumina traspiés
donde el espacio, preñado de cadáveres,
no deja sitio a más fallecimientos.
¡Prohibido perecer!

¡Granizo para mi lengua!
¡Para el corazón, ungüento!

De vergüenza y dolor la tierra muge,
se derrumba una estatua de Kropotkin,
esos ojos se ponen a temblar.
¡Esos ojos polvorientos!
Esos ojos pesan ya mil siglos
de bocas putrefactas, de glorias y cadenas
en un mar de lágrimas de cocodrilo,
donde la miseria es un torrente de sangre.

Esos ojos
se han clavado en los míos y estoy ciego.
Ciega está en mí la esencia de lo humano.
Las cuerdas de mi lira
se han roto más allá de la blasfemia. ¡Granizo
para mi lengua!
Agua de rocío contra mi náusea
ante el bullir de esas ratas de rascacielos
que intercambian zafiros por basura;
selvas por recipientes llenos de vacío,
que sirven para guardar la pobreza más extrema;
pieles de tigre por banderas de libertad
que son heraldos de prisiones y tormentos;
ídolos por dioses engullibles
que no acallan el hambre.
¡Que no la acallan, ay, ojos o huellas
de mi propia dignidad pisoteada!

Ojos del terror y de todas
las ruandas y de todos los harlems de la tierra,
de los proscritos, ojos míos, ascended, sembraos
en las fibras de la llama, en la
cresta de la ola, en la médula del ciclón.
Creced en la silente
pupila del lince
y en pluma de gorrión. Fructificad
al galopar de los caballos de fuego
en la mañana púrpura del pueblo.
                                                                  ¡Ya!

¡Granizo para mi lengua!
¡Para el corazón, ungüento y un listón de luz!


(VERSIÓN ORIGINAL EN ESPERANTO)

AL LA OKULOJ POLVAJ DE RUANDANO MORTA KIEL VIKTIMO DE LA GENOCIDO EN RUANDO

«Grajlon por mia lango!
Por mia kor’, ungventon!»

Tiuj okuloj!
Paro da krioj seke trasegitaj.
Du elaj lagoj de anim’ –inertaj,
apertaj al neebla griz’ afrika–,
kies supraĵojn polvo trakurtenas.
Tiuj okuloj! Du angoraj ĉuoj,
sur kies vitroj grincas
pinglaj sableroj, sol’, indiferento.
Tiuj okuloj! Ho, aflikto, krevu!
Radikan agonion distamtamu.
Avertu l’ bluajn birdojn de la vintro,
ke mia tristo fulgas,
ke miaj vortoj brogas,
ke mia voĉo iĝis
disŝira graŭlo de trumpeto blusa,
de andaluza gorĝ’ en kanto-tranco
aŭ liturgi’ de prasufer’ profunda,
resono de la transo
de tiu okulparo.
Transo livida, sojlo de Ŝeolo
aŭ stertorejo negra: nigraj ĝemoj
aŭ jelpoj apenaŭaj vomas morton,
kiun aeraj rozoj
infektaj multobligas.
Ia nebulo cindra stumblojn stompas
kie la spac’, graveda je kadavroj,
ne lasas lokon al pereo plia:
Perei prohibite!

Grajlon por mia lango!
Por mia kor’, ungventon!

De honto kaj dolor’ la tero muĝas,
statuo Kropotkina renversiĝas,
tiuj okuloj tremas.
Tiuj okuloj polvaj!
Tiuj okuloj pezas mil jarcentojn
da putraj buŝoj, gloroj kaj katenoj
sur ocean’ de larmoj krokodilaj,
kie torentas sange la mizero.

Tiuj okuloj
sin najlis en la miajn, kaj mi blindas.
Blindas en mi la pulpo de l’ homeco.
La kordoj mialiraj
rompiĝis transe de l’ blasfemo. Grajlon
por mia lango!
Akvon de roso kontraŭ mia naŭzo
ĉe pululo de ratoj nubskrapulaj
prenantaj for safirojn kontraŭ rubo,
savanojn kontraŭ vazoj da vakuo,
taŭgaj por teni plejan paŭperismon,
felojn de tigro kontraŭ liberflagoj,
heroldoj de prizonoj kaj turmentoj,
idolojn kontraŭ dioj engluteblaj,
kiuj la hungron ja ne kvietigas.
Ne kvietigas, ve, okuloj, spuroj
de mia propra digno surtretita!

Okuloj de l’ teruro kaj de ĉiaj
ruandoj kaj harlemoj en la mondo,
de l’ proskribitoj, miaj, soru, semu
vin en la fibroj de la flamo, en la
mar-onda kresto, en la mjel’ ciklona.
Kresku el la silenta
pupilo de la linko
kaj el pasera plumo. Kaj ekfruktu,
ĉe la galopo de l’ ĉevaloj fajraj,
en la maten’ purpura de l’ popolo.
                                                                  Tuje!

Grajlon por mia lango!
Por mia kor’, ungventon kaj lumfendon!

(Traducción del autor)

(Miguel Fernández)



Source link